Фаҳмида шудан мақсад аст.
Паём роҳест, ки одамон бо он ба ҳам наздик мемонанд. Калимаҳо бояд ҳамон тавр бирасанд, ки шумо дар назар доштед.
Одамон ба ҳисси наздикӣ ниёз доранд.
Ҳолпурсӣ, фикри муштарак ё ҷавоб як роҳи хурди бо ҳам мондани одамон аст.
Тадқиқотчиён тааллуқ доштанро, яъне ниёз ба ташкил ва нигоҳ доштани муносибатҳои дарозмуддатро, ҳамчун ангезаи асосии инсон тавсиф мекунанд [1], ва пайвастагиро ҳамчун ниёзи асосии равонӣ [2].
- Baumeister and Leary (1995). The need to belong: desire for interpersonal attachments as a fundamental human motivation. Psychological Bulletin. DOI
- Ryan and Deci (2000). Self-determination theory and the facilitation of intrinsic motivation, social development, and well-being. American Psychologist. DOI
Роҳҳои навиштан.
- Аввал фикрро гӯед. Версияи дағалро бо овоз гӯед, сипас калимаҳоеро, ки мехоҳед, дар навишт нигоҳ доред.
- Ҳар дафъа як фикр нависед. Паёми кӯтоҳро тафтиш кардан аз сархатти дароз осонтар буда метавонад.
- Номҳо ва маъноро санҷед. Пешниҳодро дар заминаи худ хонед. Вақте ки навишти аслии шумо беҳтар мувофиқ аст, онро нигоҳ доред.
Сатри аввал, на сенария.
Ғояҳои ҷавоб барои иваз кардани калимаҳои худи шумо нестанд. Онҳо роҳи оғозанд: якчанд нуқтаи оғоз, ки метавонед тағйир диҳед, барои вақте ки намедонед суханро аз чӣ сар кунед.
Навъи ҷавоби дилхоҳро интихоб кунед ва пешнависро то он даме тағйир диҳед, ки ба шумо монанд садо диҳад. Онро шумо мефиристед, на барнома.
Муддатест аз шумо хабар надорам. Аҳволатон чӣ тавр аст?
- Бубахшед, ки ин қадар вақт гузашт! Ман хубам. Шумо чӣ тавр?
Бубахшед, ки ин қадар вақт гузашт! Корам хеле зиёд буд. Шумо чӣ тавр?